آيات بسيارى از قرآن مجيد ، مخصوصا آنها كه در سوره‌هاى كوتاه آخر قرآن آمده ، بيانگر اين حقيقت است كه در آستانه قيامت ، دگرگونيهاى عظيم و انقلاب و تحول عجيب ، سر تا سر عالم هستى را فرا مىگيرد ، كوه‌ها متلاشى شده و همچون غبار در فضا پخش مىگردد ، خورشيد بى نور ، و ستارگان بى فروغ مىشود ، حتى فاصله ماه و خورشيد از بين مىرود ، و لرزه و زلزله عجيبى سراسر زمين را فرا مىگيرد . آرى در چنان روز ، متلاشى شدن آسمان ، يعنى كرات آسمانى و پوشيده شدن صفحه آسمان از يك ابر غليظ امرى طبيعى خواهد بود . همين تفسير را به نحو ديگرى مىتوان بيان كرد : شدت دگرگونيها و انفجارات كواكب و سيارات سبب مىشود كه آسمان از ابرى غليظ پوشيده شود ، اما در لابلاى اين ابر گاه شكافهايى وجود دارد ، بنا بر اين آسمانى كه در حال عادى با چشم ديده مىشود به وسيله اين ابرهاى عظيم انفجارى از هم جدا مىشود ( 1 ) . تفسيرهاى ديگرى نيز براى اين آيه گفته شده است كه با اصول علمى و منطقى سازگار نيست و در عين حال تفسيرهاى سه گانه فوق منافاتى با هم ندارد ، ممكن است از يك سو پرده‌هاى جهان ماده از مقابل چشم انسان كنار برود و عالم ما وراء طبيعت را مشاهده كند ، و از سوى ديگر كرات آسمانى متلاشى شوند و ابرهاى انفجارى آشكار گردند ، و در لابلاى آنها شكافهايى نمايان باشد ، آن روز ، روز پايان اين جهان و آغاز رستاخيز است ، روز بسيار دردناكى است براى مجرمان بى ايمان و ستمكاران لجوج . سپس به يكى از روشنترين مشخصات آن روز پرداخته ، و مىگويد :

--> ( 1 ) در اين صورت « با » در « بالغمام » به معنى سببيت است .